Gniazdo

Gniazdo

DEFINICJA

Transmisja w sieciach TCP/IP opiera się na dwóch elementach — adresie urządzenia i numerze portu. Taka para parametrów transmisji jest nazywana gniazdem. Adres IP odpowiada za zidentyfikowanie pojedynczego urządzenia w sieci, a numer portu oznacza, jaka aplikacja na urządzeniu docelowym ma przetwarzać przestane dane.

Numery portów są dodawane do segmentów na poziomie warstwy czwartej (przez pro­tokoły TCP i UDP). Numery portów zapewniają, że dane zostaną przetworzone przez konkretną aplikację. Na przykład podczas pobierania stron WWW zapytanie ze strony przeglądarki jest wysyłane na port 80 wybranego serwera WWW Portem nadającym jest pierwszy wolny port powyżej 1023. Dane trafiają do serwera WWW na port 80 — jest to port, za którego obsługę odpowiada serwer HTTP. Serwer WWW wysyła dane (wybraną stronę) do klienta, kierując odpowiedź na port, z którego przyszło zapytanie. Komputer odbierający na podstawie portu kieruje odebrane dane do przetworzenia przez program, który wysłał zapytanie.

Numery portów do numeru 1023 są przypisywane znanym usługom sieciowym, na przykład:

  • 21 — FTP,
  • 23 — Telnet,
  • 25 — SMTP,
  • 80 — HTTP.

Numery portów powyżej 1024 są przydzielane dynamicznie programom, które korzystają z połączeń sieciowych

 

Protokoły routingu

Protokoły routingu

Routery budują tablice routingu na podstawie informacji wymienionych z innymi routerami. Wymiana ta opiera się na protokołach routingu. Mają one za zadanie poinformować inne węzły sieci o sieciach, do których dany router ma dostęp. Takie rozwiązanie pozwala na dynamiczne budowanie struktury. Dołączenie kolejnej sieci do jednego z routerów nie wymaga rekonfiguracji pozostałych węzłów sieci. Zostaną one automatycznie „poinformowane” o zaistniałych zmianach.

Aby określić, która z dostępnych tras jest najlepsza, router wykorzystuję metrykę — wartość wyliczaną na podstawie określonych czynników zależnych od protokołu routingu, np. liczby przeskoków, szerokości pasma, opóźnienia, obciążenia czy nie zawodności łącza.

Ze względu na sposoby działania rozróżnia się następujące protokoły routingu:

  • protokoły wektora odległości (ang. distance vector) — wysyłają w określonych interwałach czasowych do sąsiednich routerów zawartość tablicy routingu wraz z metrykami. Jeśli dana trasa nie jest dostępna (nie dotarła informacja od sąsiedniego routera), wówczas wpis dotyczący trasy i sieci, które były osiągalne, zostaje usunięty z tablicy routingu i — o ile to możliwe — jest zastępowany innym wpisem (np. wcześniej odrzuconym jako mniej korzystny).
  • protokoły stanu łącza (ang. link state) wysyłają do wszystkich routerów informację, która zawiera jedynie dane o podsieciach podłączonych do routera. Aktualizacje informacji są wysyłane okresowo lub wywoływane zmianami zachodzącymi w sieci,

Tabela zawiera opis najpopularniejszych protokołów routingu.

Nazwa protokołu Opis

RIP (ang. Routing Information Protocol)

Protokół wektora odległości, używający liczby przesko­ków pomiędzy routerami jako metryki. Domyślnie wysyła uaktualnienia co 30 sekund

IGRP (ang. Interior Gateway Routing Protocol)EIGRP (ang. Enhanced Interior Gateway Routing Protocol)

Protokół wektora odległości opracowany i wykorzystywa­ny w urządzeniach CISCO. Wyliczana metryka uwzględ­nia przepustowość i obciążenie pasma, opóźnienie i nieza­wodność łącza. Uaktualnienia są wysyłane co 90 sekund lub po zmianie stanu sieci

OSPF (ang. Open Shortest Path First)

Protokół stanu łącza, który używa algorytmu Dijkstry do wyznaczenia najkrótszej ścieżki. Uaktualnienia domyślnie są wysyłane po zmianach w topologii sieci.

BGP (ang. Border Gateway Protocol)

Służy do wyznaczania niezapętlonych tras pomiędzy systemami autonomicznymi — siecią lub grupą sieci — wykorzystującymi spójny schemat routingu.

Dynamiczne przekazywanie informacji o stanie sieci poprawia jej działanie. Router, który utracił bezpośrednie połączenie z sąsiadującym węzłem, może połączyć się z nim inną drogą. Routery mają możliwość zdefiniowania routingu domyślnego — trasy określającej dostęp do wszystkich sieci, które nie są wpisane w tablicy routingu.

Przykład

Wróćmy do przykładu z poprzedniego tematu.

Węzeł Katowice ma dostęp do węzła Waszyngton dwoma drogami — przez Berlin i Londyn oraz bezpośrednio. Na podstawie informacji zawartych w tablicy routingu wszystkie pakiety są kierowane do sieci bez­pośrednio łączącej oba węzły. Jeśli połączenie pomiędzy Katowicami a Berlinem — sieć 10.10.10.0 — zostanie zerwane (nie dotrze informacja protokołu routingu lub router wykryje niedostępną trasę), wówczas w tablicy routingu wpis dotyczący bezpośredniej dostępności węzła Berlin zostanie zamieniony na trasę przez Waszyngton.

Wpis w tablicy routera Katowice będą wyglądać następująco:

10.20.20.0

10.30.30.0

10.40.40.0

44.12.2.0

55.32.15.0

66.148.33.0

77.192.12.1

10.40.40.2

10.40.40.2

Serial1

Eth0

10.10.40.2

10.10.40.2

10.40.40.2

2

1

0

0

3

2

1

Wpis dla sieci 10.10.10.0 został usunięty – siec przestała działać

Rodzaje, budowa i funkcje urządzeń sieciowych

Rodzaje, budowa i funkcje urządzeń sieciowych

ZAGADNIENIA

  1. Jakie urządzenia są stosowane do budowy sieci komputerowych?
  2. Jaką rolę pełnią urządzenia sieciowe w przesyłaniu danych?
  3. Jakie urządzenia sieciowe wykorzystywane są w Twojej szkole?
  4. Gdzie w Twojej szkole zlokalizowane są poszczególne urządzenia sieciowe?
  5. Jakie urządzenia sieciowe wykorzystujesz w domu?

Czytaj dalej

Brama domyślna

Brama domyślna

DEFINICJA

Komunikacja w sieciach TCP/lP pozwala na wymianę danych tylko z urządzeniami znajdującymi się w danej sieci. Aby wystać wiadomość poza sieć, w której pracuje urządzenie, należy ustawić parametr konfiguracyjny protokołu IP — bramę domyślną. Adres bramy domyślnej wskazuje na router, który przechowuje informacje o tym, jak dotrzeć do wybranej sieci.

Czytaj dalej