Adresacja IPv4 – klasy adresu IP

Adresacja IPv4 – klasy adresu IP

Adresacja IP

Protokół IP jest podstawowym protokołem sieciowym, używanym zarówno w sieciach lokalnych, jak i w internecie. Znajomość sposobu adresacji ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia transmisji danych między sieciami.

Każde urządzenie podłączone do sieci działającej z wykorzystaniem protokołu IP powinno mieć niepowtarzalny identyfikator — adres IP.

IPv4

Adres IPv4 to liczba 32-bitowa przedstawiona w postaci czterech liczb dziesiętnych z zakresu 0 – 255 (cztery liczby ośmiobitowe), które są rozdzielone kropkami. Każe część odpowiada kolejnym 8 bitom adresu zapisanego w systemie binarnym. Taka postać adresu jest łatwiejsza do zapamiętania niż jedna liczba z zakresu 0 – 232.

Przykład

Porównanie różnych sposobów zapisu tej samej liczby

  • zapis binarny: 11000000101010000000000000000001,
  • zapis dziesiętny: 3 232 235 521,
  • zapis tradycyjny: 192.168.0.1.

Jak widać, zapis w postaci czterech części oddzielanych kropką jest czytelniejszy i łatwiejszy do zapamiętania.

Klasa adresu IP

Dla adresów zgrupowanych w klasach przyjęto domyślne maski podsieci:

  • 8-bitową dla klasy A,
  • 16-bitową dla klasy B,
  • 24-bitową dla klasy C

Maski podsieci (opisane dalej) określają, które bity w adresie identyfikują sieć, a które hosta.

W adresach z klasy A sieć jest identyfikowana przez pierwszych 8 bitów, tak więc w zapisie dziesiętnym identyfikator sieci jest określany przez pierwszą liczbę. Pozostałe bity identyfikują hosta pracującego w danej sieci (komputer, router, drukarkę sieciową).

W puli adresów klasy B dwa pierwsze oktety (16 bitów) identyfikują sieć, pozostała część adresu to identyfikator hosta.

W kolei w klasie C pierwsze 3 liczby dziesiętne (24 bity) identyfikują sieć, natomiast ostatnia liczba jest identyfikatorem hosta.

DEFINICJA

Adres IP ma budowę hierarchiczną. Część adresu IP oznacza identyfikator sieci, a część – identyfikator hosta (urządzenia). Adresy IP zostały pogrupowane w klasy. Klasa to logiczny podział puli adresów IP nazywany kolejnymi literami alfabetu (od A do E).

Klasa A zawiera adresy, których pierwszy bit to 0 (zero), tak więc w adresach z tej klasy pierwsza część adresu należy do zakresu 0-127. Nie używa się adresu 0, z kolei adresy rozpoczynające się od 127 to adresy zarezerwowane dla tzw. pętli zwrotnej i niewykorzystywane do adresowania urządzeń sieciowych.

Klasa B – pierwsze dwa bity adresów IP z to 10 (jeden zero), tak więc pierwsza część adresu z klasy B zawiera się w przedziale 128 -191.

Klasa C jest oznaczana przez pierwsze 3 bity o wartości 110 (jeden jeden zero) (zakres adresów 192-223).

Klasa D jest oznaczana przez pierwsze 4 bity o wartości 1110 (jeden jeden jeden zero) (zakres adresów 224-239).

Klasa E jest oznaczana przez pierwsze 4 bity o wartości 1111 (jeden jeden jeden jeden)(zakres adresów 240-255).

W adresowaniu urządzeń sieciowych wykorzystuje się tylko adresy z klasy A, B i C. Adresy z klasy D pozwalają na przesyłanie informacji do grupy adresów IP dzięki czemu pojedyncze urządzenie podłączone do sieci jest w stanie rozsyłać informacje jednocześnie do wielu odbiorców (transmisja typu multicast). Z kolei pula adresów należąca do klasy E zostata zarezerwowana przez Internet Engineering Task Force – organizację odpowiedzialną za ustanawianie standardów w internecie.